W 2006 roku Bianca Paganini poprosiła mnie, abym zastąpiła ją jako delegatkę Włoch w Międzynarodowym Komitecie Ravensbrück, ponieważ jej stan zdrowia pogarszał się. Od 2007 roku uczestniczę we wszystkich organizowanych spotkaniach Komitetu.

Spotkania z byłymi deportowanymi z różnych krajów oraz z delegatami drugiego i trzeciego pokolenia zawsze były dla mnie bardzo inspirujące i emocjonujące. Członkostwo w Komitecie zobowiązało mnie natychmiast do rozpowszechniania historii Ravensbrück, która dotychczas była w dużym stopniu nieznana we Włoszech.

Stworzyłam dokument o deportowanych Włoszkach, który pozwala poznać historię i surowe zasady obozu. Film „Róże Ravensbrück” był przez lata pokazywany w wielu miastach, zwłaszcza w szkołach, jako materiał edukacyjny dla młodzieży. Był również wyświetlany z niemieckimi napisami w Berlinie w obecności Insy Eschebach, dyrektor muzeum, oraz w Wiedniu i Budapeszcie z węgierskimi napisami.

W 2014 roku uczestniczyłam w komisjach naukowych w Berlinie, a w 2015 roku w Orvieto, gdzie zorganizowałam spotkanie z Jeanine Bochat, Bärbel Saefkov i Šárką Kadlečkovą w celu omówienia zawartości i wdrożenia strony internetowej IRK.

Zaangażowałam studentów Wydziału Grafiki Europejskiego Instytutu Dizajnu w Rzymie w opracowanie logo Komitetu, które zostało zatwierdzone przez delegatów podczas konferencji w Wiedniu w 2016 roku.

Z okazji 70. rocznicy wyzwolenia obozu w 2015 roku opublikowałam, przy wsparciu finansowym ANED, album fotograficzny „Ravensbrück”, zawierający zdjęcia obozu w jego współczesnym stanie. Książka zawiera rozdział o Międzynarodowym Komitecie Ravensbrück, przedstawiający jego historię, ilustrowany zdjęciami inicjatyw z ostatnich lat w różnych krajach europejskich.

Książka, z tekstami w języku włoskim i angielskim, została zaprezentowana w styczniu 2016 roku na jednym z posiedzeń Izby Deputowanych. Jest dostępna w bibliotekach Yad Vashem w Jerozolimie oraz w US Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie.

Podczas działań związanych z pamięcią i Dniem Wyzwolenia podróżowałam z matką do wielu dużych i małych miast. Dwa małe miasta zgodziły się symbolicznie „adoptować” obóz decyzją władz lokalnych i zobowiązać się do szerzenia pamięci wśród mieszkańców i w szkołach.